- منم یه روز خوب میشم نل... نه؟

سکوت می کند و فقط آرام برایم گریه می کند.

این اولین بار است که گریه می کند...

[ با صدای پیام گوشی از خواب بیدار شدم. صورتم را آب زدم و بسته ی دمنوشی را انداختم توی لیوان و منتظر شدم آب جوش بیاید. آخر یعنی چه؟ چرا باید اینطوری، یکهو همه چیز بهم ریخته باشد؟ تقصیر از من است؟ نکند اشتباه کرده ام؟ نکند هر آن چیزی بوده ام که نباید می بوده ام؟ لیلا زنگ زده و گفته که زودتر خودم را برسانم. من اما نمی خواهم خودم را برسانم. می خواهم بنشینم روی همین صندلی آشپزخانه و منتظر شوم تا شب شود. تا بخوابم. فکرم درد گرفته است. صدای سوت کتری بلند می شود و یک نفر زنگ در را می زند که ببخشید نامه دارید. نامه اشتباهی است. اضهارنامه ی دادگاه واحد بغل است. «خانه نی

اینکه بعد از مدت ها می توانم ظرفیتش را داشته باشم و مثلا، چه می دانم، باز هم این آهنگ را روزها چند بار گوش بدهم و قطعش نکنم، برایم به این معنی ست که انگار چیزی، بغضی، گره ای شاید، آن ته ها بوده و حالا دیگر نیست. یعنی که باز شده و مثل آب روان، شسته شده و ریخته و رفته. یعنی که من از قبل بهترم.

شاید مسخره به نظر بیاید. اما خب، خودم ام که می فهمم. سبکی آرام و کوچکش را حس می کنم...